นาฬิกาตาย

posted on 18 Aug 2009 19:46 by lilinjang in diary

เช้าวันนี้เร่งรีบออกจากบ้าน

คว้านาฬิกาข้อมือมาใส่ด้วความเคยชิน

โดยไม่ทันได้สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงใดๆของเข็มนาฬิกา

 

3.55 น.

เข็มวินาทีที่เดินทางมายาวนานหลายปี

ค่อยๆอ่อนกำลังลงเรื่อยๆ

ฝืนทนเดินต่อไปทีละวินาทีอย่างอยากเย็น

ทีละวิ...ทีละวิ...ทีละวิ

เคลื่อนตัวปานจะขาดใจ

 

กว่าจะหายใจได้คล่องก็ตอนนั่งแหมะอยู่บนรถ

สายตาเหม่อมองสองข้างทาง

นึกดีใจที่ตัวเองไม่ต้องไปใช้ชีวิตวุ่นวายอยู่ในตัวเมือง

เพราแค่อยู่ชานเมืองยังวุ่นวายขนาดนี้

หากอยู่ในเมืองคงไม่เหลือเวลาให้ทำอะไร

 

3.55 น. 30 วินาที

เข็มนาฬิกาหยุดนิ่ง

แต่แล้วก็สั่นตัวอย่างยากลำบาก

เหมือนคนใกล้ตายที่พยายามตะเกียกตะกายจะมีชีวิตต่อ

เดินต่อไปอีก 1 วินาที แล้วหยุดนิ่ง

แล้วก็เริ่มสั่นอีกครั้ง

พร้อมรวบรวมกำลังที่จะก้าวเดินต่อไป

 

รถเริ่มติด

ฉันมองไปรอบๆอย่างเซ็งๆ

ตอนมาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ

นั่งรถแค่ 5 นาที ก็ถึงโรงเรียนแล้ว

เดี๋ยวนี้ อย่างเร็วที่สุดก็ 15 นาทีนู่น

อาจจะเป็นเวลาที่น้อย สำหรับคนที่บ้านอยู่อยุธยา

แต่มันมากเหลือเกิน สำหรับคนที่ใช้ชีวิตจนเคยชินอย่างฉัน

 

3.55 น. 35 วินาที

เข็มสั้นและเข็มยาวหยุดคอย

รอกลไกเล็กๆให้ก้าวเดินต่อ

แม้เข็มสั้นและเข็มยาวจะยิ่งใหญ่มาจากไหน

ก็ไม่อาจก้าวเดินต่อไป

หากไร้เข็มวินาที

ที่กำลังจะหมดไร้เรี่ยวแรง

 

เหลือบสายตาลงมองนาฬิกา

อยากรู้ว่าจะไปโรงเรียนทันไหม

จะเหลือเวลาให้เดินเล่นเอื่ยเฉื่อย

หรือต้องวิ่งหน้าตั้งไปที่แถว

แต่แล้วก็ต้องสบถในใจ

ให้ตายเถอะโรบิน!!

ทำไมนาฬิกาตูพึ่งจะตีสี่เองฟะ

ไม่สิๆ...ตีสาม ห้าสิบห้าต่างหาก

 

3.55 น. 41 วินาที

เข็มวินาทีหมดไร้เรี่ยวแรง

การทำงานตรากตรำมาหลายปี

ทำให้มันอ่อนล้าเกินจะทน

เกินกำลังของถ่านก้อนเล็กๆ

ที่จะช่วยเป็นกำลังใจให้งานซึ่งไม่มีวันจบสิ้นของเข็มนาฬิกา

เข็มสั้นและเข็มยาวที่กลั้นหายใจ

ลุ้นว่าเข็มวิจะเดินต่อหรือยอมแพ้

เข็มวินาทีหยุด

สั่นสะท้านคล้ายพยายามจะต่อสู้เป็นครั้งสุดท้าย

แต่สุดท้ายก็ต้องหยุดนิ่ง

เข็มสั้นและเข็มยาวถอนหายใจ

 รู้ตัวว่าหมดโอกาสจะเดินต่อ

 

วันนี้ทั้งวันวุ่นวายเพราะไม่มีนาฬิกากำหนดทางให้เดิน

เกือบเข้าแถวไม่ทัน

เกือบเข้าห้องเรียนผิดเวลา

ไปผิดนัด

บางทีก็ไปก่อนนัดนานจนต้องยืนรอจนเมื่อยขา

บางทีก็ไปสายเสียจนเสียวๆจะถูกอาฆาต

ชีวิตทั้งชีวิตดูปั่นป่วนไปหมด

...

เพียงเพราะเข็มเล็กๆเข็มหนึ่งหยุดเดิน

 

 

 

หลายครั้งหลายครา

ที่อยากจะหยุดสักอย่างเข็มนาฬิกา

 

พอถ่านหมดก็หยุดพัก

แต่กำลังใจหมดหยุดพักไม่ได้

...

นาฬิกาตายก็เพียงแค่หยุดเดิน

แต่นาฬิกาชีวิตไม่เคยหยุดที่จะดำเนินต่อไป

 

 

 

ฉันก้มลงมองนาฬิกาพลางถอนหายใจ

พรุ่งนี้ฉันคงต้องไปเปลี่ยนถ่านนาฬิกา

edit @ 31 Jan 2015 12:18:11 by Waterlily

Comment

Comment:

Tweet

3JA29J <a href="http://nzupeohyzhma.com/">nzupeohyzhma</a>, [url=http://wvrmjqvvcgxy.com/]wvrmjqvvcgxy[/url], [link=http://tiegmyeuytwa.com/]tiegmyeuytwa[/link], http://jsehqpdbwhzo.com/

#5 By ibvuteidho (173.212.250.90) on 2010-06-08 17:06

อย่าลืมพานาฬิกาไปใสถ่านนะค่ะbig smile

#4 By ฃวด on 2009-08-19 01:05

พอถ่านหมดก็หยุดพัก

แต่กำลังใจหมดหยุดพักไม่ได้

....ชอบคำนี้มากค่ะbig smile

#3 By Nart on 2009-08-18 22:31

"พอถ่านหมดก็หยุดพัก
แต่กำลังใจหมดหยุดพักไม่ได้"
... เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง ...
โดนใจครับ..big smile

#2 By kriangkrai on 2009-08-18 21:08

แม้เข็มสั้นและเข็มยาวจะยิ่งใหญ่มาจากไหน

ก็ไม่อาจก้าวเดินต่อไป

หากไร้เข็มวินาที


ชอบตรงนี้ครับ ทุกสิ่งเล็กๆ ล้วนมีค่าและความหมาย

#1 By eak early : เอกเช้า on 2009-08-18 21:03