กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว นานแสนนานจนจำแทบไม่ได้ มีอาณาจักรสองแห่งตั้งตระหง่านอยู่ตรงข้ามกัน อาณาจักรแรกมีเจ้าหญิงแสนสวยซึ่งเป็นที่หมายปองจากใครต่อใครมากมาย
                เจ้าหญิง
สวัสดีจ้ะ ข้าชื่อโปรยยิ้ม ใครๆก็ชมข้าว่างดงามปานกุหลาบแรกแย้ม ผิวพรรณผุดผ่องดังทองทา ดวงตามีประกายกล้าที่ดูสดใสอยู่เสมอ ข้าเป็นเจ้าหญิงรัชทายาทของอาณาจักรแสนสุข อาณาจักรของข้ามีราชาและราชินีที่แสนจะรักและเอาใจใส่ประชาชน ผู้คนในบ้านเมืองของข้าจึงได้อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข แต่ตัวปัญหาคืออาณาจักรตรงข้ามมากกว่า อาณาจักรทุกข์มากน่ะค้ายาเสพติดจนคนเขาจะติดยาเสพติดกันทั้งโลกอยู่แล้ว นิสัยไม่ดีจริงๆเลย แต่ช่างเรื่องนั้นก่อนเถอะ วันนี้ช่างน่าเบื่อจริงๆเลย ข้าว่าข้าแอบไปเก็บดอกไม้สวยๆในป่ามาปักแจกันดีกว่า แล้วอย่าไปบอกใครล่ะ (ลั้ลล้า ลัลล้า)  
                เจ้าชายข้าชื่อ รันทด เป็นเจ้าชายรัชทายาทของอาณาจักรทุกข์มาก อาณาจักรที่มั่งคั่งที่สุดในสามโลก และรายได้หลักของอาณาจักรข้า ก็คือการค้ายาเสพติด การพนัน และอบายมุขทุกอย่างที่ใครจะนึกออก แต่งานขายยาเสพติดนี่มันหนักเกินไปสำหรับเจ้าชายอย่างข้า ข้าน่ะมีรูปงามกว่าผู้ชายคนไหน ชำนาญการยุทธ์ เฉลียวฉลาด และซื่อตรงกับทุกคน ข้าชอบใช้ปัญญาแต่ไม่ชอบใช้พลังงานในการทำงาน วันนี้ข้าก็เลยอู้งานมาล่าสัตว์ที่ชายแดน 555 และเจ้าหมูป่าตัวนั้นคือเป้าหมายของข้า ย้า เจ้าหมูป่า วันนี้คือวันตายของเจ้า
               หมูป่าน้อยวิ่งหนีเข้าไปในเขตแดนของอาณาจักรแสนสุข
                เจ้าชาย
– (กุบกับ กุบกับ) เจ้าหมูป่าปอดแหก แน่จริงก็อย่าหนีไปฝั่งนู้นเซ่ ไม่รู้หรือไงว่าข้าถูกห้ามไม่ให้เข้าไปยุ่มย่ามที่ฝั่งนู้นน่ะ
                ขณะที่เจ้าชายกำลังโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง เจ้าหญิงก็เผอิญเดินผ่านมาพอดี
                 เจ้าหญิง
คิกๆ ท่านนี่ตลกจัง เจ้าหมูป่าน้อยมันรู้เรื่องซะที่ไหนเล่า
                 เจ้าชายได้ยินดังนั้นก็โกรธมาก จึงหันไปมองหน้าคนพูด
แต่พอได้พระพักตร์อันงดงามของเจ้าหญิงเท่านั้น พระองค์ก็เอาแต่นั่งอึ้งอยู่บนหลังม้า
                 เจ้าชาย
หมูป่าจะรู้เรื่องหรือเปล่าข้าไม่รู้ ข้ารู้แต่เพียงว่าเมื่อแรกวินาทีที่ข้าสบตาของท่าน หัวใจของข้าก็ตกเป็นของท่านแล้ว
                 เจ้าหญิง
– (เขิน)พูดอะไรน่ะ ข้ากลับดีกว่า
                 เจ้าชาย
เดี๋ยว ก่อนจะไป หาบันไดให้ข้าหน่อยสิ
                 เจ้าหญิง
ท่านจะเอาบันไดไปทำอะไร
                 เจ้าชายไปปีนขึ้นจากหลุมรักเธอไง
                 เจ้าหญิง
บ้า
                 เจ้าหญิงวิ่งหนีไปก่อนที่เจ้าชายจะได้พูดอะไรต่อ

                  และนับจากวันนั้นเป็นต้นมา เจ้าหญิงกับเจ้าชายก็ลอบพบกันที่ชายแดนเสมอ จนกระทั่งวันหนึ่ง ขณะที่เจ้าหญิงกำลังยืนคอยอยู่ที่จุดนัดหมาย พระองค์รู้สึกหงุดหงิดมากเพราะยืนคอยมากว่า 3 ชั่วโมงแล้ว พอเจ้าชายมาถึง พระองค์ก็ระเบิดอารมณ์ใส่ทันที
                 เจ้าหญิง
ทำไมไม่มาพรุ่งนี้ไปเลยล่ะ

เจ้าชาย – (ตีหน้าเศร้า)เมื่อป่าต้นน้ำถูกทำลาย ฤดูแล้งก็แล้งจัด ทำการเกษตรก็ไม่ได้ผล คนย้ายเข้าเมือง รถติด ข้าก็เลยมาสายไง
                 เจ้าหญิง
ท่านไม่ต้องมาโอดครวญ ก็เห็นๆกันอยู่ว่าท่านขี่ม้ามา แล้วจะอ้างว่ารถติดได้อย่างไรกัน บอกมาเดี๋ยวนี้นะ ทำไมท่านถึงมาสาย
                 เจ้าชาย - ก็ทำงานน่ะสิ พอเก็บเงินได้เยอะๆแล้วจะไปสู่ขอเจ้าไง

                 เจ้าหญิง
– (เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ)บ้า ทำงานอะไรของท่าน เป็นถึงเจ้าชายไม่มีเงินมาสู่ขอข้าหรือไง                                                                         

 เจ้าชาย – (ด้วยความใสซื่อ พอเจ้าหญิงถามว่าทำอะไรก็ตอบไปตามจริง)ขายกัญชาน่ะ
                 เจ้าหญิง
อะไรนะ นี่ท่านขายยาเสพติดหรือนี่ (เออ เพิ่งจะรู้ใช่ไหม)ข้ารับไม่ได้ รันทด เราเลิกกันเถอะ                 

 เจ้าชายท่านว่าไงนะ ทำไมถึงพูดอย่างนั้นล่ะ ข้าทำอะไรผิดไปยินดีแก้ไขทุกอย่าง อย่าทิ้งข้าไปเลยนะ