บล็อกนักอยากเขียน

หลายปีก่อน

ฉันฝันว่าวันหนึ่ง

มีจระเข้ชาละวัน และพรรคพวกอีกหลายสิบตัว

บุกเข้ามาในบ้านของฉัน

ฉันจึงเข้าไปหลบในห้องใต้บันได

กับครอบครัวของฉัน และอ้ายกับอี้

แล้วอ้ายกับอี้ก็พยายามออกไปนอกห้องใต้บันได

เพื่อไปตามหาปลาบู่ทอง

พ่อของฉันพยายามห้าม แต่ทั้งสองไม่ฟัง

อ้ายกับอี้เิดินออกไป แล้วฉันก็ได้ยินเสียงกรีดร้อง

พอเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง

ฉันและครอบครัวก็ย่องออกจากห้องใต้บันได

ที่นั่นไม่มีจระเข้แล้ว แต่บ้านของฉันกลายเป็น

คฤหาสน์หลังใหญ่โตมโหฬาร ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นสีทอง

ฉันเห็นกระเป๋าถือสีดำของแม่วางอยู่

ที่ปากประตูทางเข้าบ้าน

แม่มดจมูกงุ้มในเรื่องสโนไวท์

ถือตระกร้าแอปเปิ้ลสีแดงเดินเข้ามา

และหยิบกระเป๋าถือของแม่ใส่ตระกร้า 

ด้วยความหวาดกลัวแม่มด

ฉันและครอบครัว หนีขึ้นไปที่ชั้นบน

แล้วเข้าไปในห้องนอนใหญ่

ฉันพบคุณทวดนอนอยู่ที่นั่น

แล้วทันใดนั้นทุกคนในห้องก็กลายเป็นหิน

และฉันก็สะดุ้งตื่น

 

ตอนตื่นมาทีแรกฉันรู้สึกตกใจมาก

แต่นานๆไปฉันก็เห็นมันเป็นเพียงความฝันตลกๆฝันหนึ่ง

 

จนกระทั่ง

หลายปีหลังจากความฝันครั้งนั้น

ฉันกลายเป็นพวกบ้านิยาย

ตอนนั้นฉันกำลังอ่านหนังสือเรื่อง ไวท์โรด

ถ้าใครที่เคยอ่านไวท์โรดจะทราบว่า

ในเรื่องมีตัวละครที่ชื่อ เฟริส

เป็นคนสุภาพ คุณชาย และไม่เคยพูดอะไรเลย

และพระเอกในเรื่อง พอล มีตำแหน่งเป็นเจ้าชาย

 

คืนนั้น ฉันฝันว่าเฟริส

กำลังนั่งอยู่ในตำแหน่งของพอล

เฟริสกลายเป็นเจ้าชาย

ที่กำลังจะกินอาหารกลางวัน

และ พูด กับคนรับใช้ว่า

ไม่อยากกินอาหารที่ยกมาให้

และพูดว่าจะกินเสต็ก...

 

ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ

และเอาหนังสือเรื่องไวท์โรด

มาพลิกไปพลิกมาหลายรอบ

จนแน่ใจว่าฉันแค่ฝันไปจริงๆ

อาจจะเป็นเพราะฉันอยากให้ เฟริส พูดมากเกินไปก็ได้

 

และประมาณอาทิตย์ก่อน

ฉันอ่านหนังสือเรื่อง คลั่งเพราะรัก

ซึ่งเป็นนิยายอิงประวัติศาสตร์

ก่อนเข้านอน ฉันอ่านถึงตอนที่

พระราชินีอิสเบลล่าแห่งเสปนสิ้นพระชนม์

และพระเจ้าเฟอร์ดินานต้องการจะอภิเษกใหม่กับเจแมน

 

คืนนั้นฉันฝันว่า

พระเจ้าเฟอร์ดินานต้องการอภิเษกสมรสใหม่

กับเจแมน แต่รัฐสภาแห่งอะระก๊อน

ไม่ต้องการเจแมน จึงเสนอให้

พระเจ้าเฟอร์ดินานอภเษกกับ

เจ้าหญิงมาเรียซึ่งเป็นพระญาติ

ของพระเจ้าหลุยที่ 12 แห่งฝรั่งเศศ

แต่ขณะนั้น เจ้าหญิงมาเรีย

เป็นพระชายของพระเจ้าเมอานูเอลแห่งโปรตุเกสอยู่

ก็เลยมีใครสักคนพูดขึ้นมาว่า

"ศึกชิงนาง ศึกชิงนาง"

 

ฉันตื่นขึ้นพร้อมกับส่ายหน้าให้ฝัน

ประหลาดของตัวเอง แล้วก็เตรียมตัวไปโรงเรียน

จนประมาณเมื่อ 2-3 วันก่อน

ฉันอ่านเซวีน่า ซึ่งมีตัวละครตัวหนึ่ง

ที่ชื่อว่า อมีเรีย ซึ่งเป็นพวกบ้างาน คงแก่เรียน  ใส่แว่น

หรืออะไรประมาณนั้น

 

แล้วคืนนั้นฉันก็ฝันว่า

ตัวเองกลายเป็น อมีเรีย

ที่ใส่แว่นหนาเตอะ

ท่าทางเอ๋อเหรอ

หอบหนังสือกองใหญ่

และมีสิวเม็ดเล็กๆขึ้นเต็มหน้า

 

เพียงเท่านั้นฉันก็ตื่นมาด้วยความกังวลใจ

เกี่ยวกับสมองของตัวเอง

 

 

"นลินมาเล่นผีกัน"

"ให้คิดผีขึ้นมาคนละตัว แล้วก็เอามาสู้กัน ของพี่เป็นผีบาเรียนะ"

เสียงของเด็กผู้ชายอายุ 10 กว่าขวบ

พูดกับน้องสาวอายุ 4-5 ขวบ

"โอเค งั้นของหนูเป็นผีสายฟ้า" 

น้องสาวตอบกลับไปอย่างมั่นใจ

 

 

หลายอาทิตย์ต่อมา

พี่ชายไปโรงเรียนแล้ว

แต่น้องสาวยังไม่เปิดเทอม

น้องสาวจึงไปที่ทำงานกับคุณพ่อ

 

น้องสาวทำมือเหมือนประคองอะไรสักอย่างอยู่ในมือ

ขณะที่นั่งอยู่ในรถโดยสาร

ผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆน้องสาวจึงถามว่า

"ทำอะไรอยู่"

น้องสาวตอบกลับไปว่า

"กำลังดูผีสายฟ้าอยู่ ผีสายฟ้าตื่นนอนแล้ว กำลังเก็บที่นอน"

 

ปัจจุบันน้องสาวอายุ 13 ปี

ส่วนพี่ชายอายุ 18 ปี

สำหรับพี่ชาย ผีที่เรียกว่า ผีบาเรีย

คงหายไปตั้งแต่วันที่พี่ชายไปโรงเรียนแล้ว

แต่สำหรับน้องสาว ผีสายฟ้า

กลายเป็นเรื่องน่าตลกขบขันทุกครั้งที่พูดถึง

ทั้งๆที่ตอนนั้น น้องสาวดูจะเชื่อเป็นจริงเป็นจังว่า

ผีสายฟ้ามีตัวตนอยู่ในโลกนี้จริงๆ

และหลายๆครั้ง ในสมัยที่น้องสาวยังเป็นเด็ก

น้องสาวชอบคุยกับตัวเอง

แสดงบทบาทสมมุติอยู่คนเดียว

หรือที่แม่ของน้องสาวเรียกว่า "เล่นคนเดียว"

 

น้องสาวเคยชอบไปอยู่ในที่เงียบๆ ไม่มีคน

แล้วคุยกับตัวเอง คุยกับผีสายฟ้า 

และบางทีก็คุยกับคนที่ไม่มีตัวตนอยู่ในโลกนี้

แต่มีตัวตนอยู่ในสิ่งที่เรียกว่า "จินตนาการ"

 

แต่ปัจจุบัน ผีสายฟ้ากลายเป็นเรื่องน่าขัน

พูดคนเดียวกลายเป็นเรื่องของคนบ้า

และคุยกับคนที่ไม่มีตัวตนอยู่จริง กลายเป็นเรื่องเพ้อฝัน

 

ผีสายฟ้า หน้าตาคล้ายแคสเปอร์

ที่เคยเก็บที่นอนอยู่ในความคิดของน้องสาว

จึงค่อยๆเลืนลางหายไป

 

พอมารู้ตัวอีกที นึกอย่างจะคุยกับผีสายฟ้า

ก็ไม่มีผีสายฟ้าให้คุยด้วยอีกแล้ว

แต่ว่า....ผีสายฟ้าหายไปตั้งแต่เมื่อไรกันนะ

 

ตั้งแต่ ป.5 หรือ ป.4

หรืออาจจะเป็น ป.2 หรือ ป.3

หรือไม่ก็ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเท้าเข้าไปในโรงเรียน 

เริ่มเรียนวิชา คณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์

กับศาสตร์ๆ ทั้งหลาย ที่ปัจจุบัน

ทำให้น้องสาวจะเป็นโรค ประสาท ตาย

 

โรงเรียน บางครั้งเวลานั่งอยู่ในโรงเรียน

แค่จะจินตนาการว่าตัวเองกำลังนั่งทำอะไรธรรมดาๆ

อย่างกินข้าว วิ่งเล่น หรือนอนหลับ

ยังจินตนาการไม่ได้ เพราะในหัวมันมีแต่อะไรไม่รู้เต็มไปหมด

แล้วนับประสาอะไรกับการที่จะจินตนาการว่า

โลกนี้มีผีสายฟ้าอยู่จริงๆ

 

บางครั้ง รู้สึกว่าตัวเองยิ่งเรียนยิ่งโง่

มีป้ายโฆษณาป้านหนึ่ง

บอกหัวข้อการอภิปรายเรื่อง "เรียนอย่างไรให้เก่ง" 

 

ทำไม ต้องเรียนให้เก่งด้วย 

เราเรียนเพื่อให้เรา ฉลาด ขึ้นไม่ใช่หรือ

คำว่า เรียนเก่ง กับคำว่า เรียนแล้วฉลาด

มันไม่น่าจะเหมือนกันไม่ใช่หรือ

 

คนเรา ถ้าเรียนเก่ง แต่อาจจะไม่ฉลาดก็ได้

อย่างน้องสาว น้องสาวคิดว่าตัวเองเรียนเก่ง

เพราะถ้าเรียนไม่เก่ง มันคงไม่ได้ เกรด 4

แต่น้องสาว ก็ยังรู้สึกว่าตัวเอง "ฉลาดน้อย" อยู่ดี

 

สุดท้าย : คิดถึงผีสายฟ้าจังเลย

 กรุณากด F5

 

หลังจากขี้เกียจมานาน

เรื่องก็ไม่อัพ

บล๊อกก็ไม่เข้า

วันนี้ก็เลยมีปรับเปลี่ยน

นิดๆหน่อยๆ

 

แต่...ทำเองแล้วรับไม่ได้ง่ะ

 

มันดูประหลาดๆยังไงก็ไม่รู้

ยังไงก็ช่วยเม้นด้วยนะคะ